Doe de random walk

 

Vorige week postte Lennart een warme oproep tot een andere, meer diepgaande, vorm van wetenschapscommunicatie op TV. Doel was (als ik me niet vergis) om de kijker te laten genieten van de sensatie iets te snappen en te ontwennen van het idee dat wetenschap een patchwork aan leuke trukjes is. In de comments zei ik toen wat vaags over random walks in het kader van biodiversiteitstheorie. Uiteindelijk heb ik dat idee (iets met knikkers) nooit gebruikt. Ik heb echter mijn wens om dit principe te illustreren met een spel nooit laten varen.

Lennart’s post heeft me gedwongen om hier wat verder over na te denken. Verschillende opties zijn de revue gepasseert. Mensen met verschillende kleuren T-shirts die verschillende soorten voorstellen. Geblinddoekte deelnemers die ronddwalen in een lange gang en het spel moeten verlaten als ze op een muur botsen. Toch maar weer knikkers, maar minder soorten deze keer (anders duurde het spel een paar uur en ik denk niet dat dit een format is waar de kijker op wacht). Met minder mensen en een smallere gang ook (eerste versie duurde meerdere maanden). Mensen die geblinddoekt knikkeren (niet in een gang). Met hun veters aan mekaar geknoopt. Toen er Sumo-pakken (om de val te breken) en contracten over deelnemen op eigen risico aan te pas kwamen ben ik voorlopig gestopt.

Echt productief is het dus nog niet geweest. Ik vroeg me af waarom. Ik denk dat het komt omdat een analogie gebruiken slechts toelaat om een deel van het verhaal uit de doeken te doen. En dat is perfect! Dat is net wat ik wil! Gewoon de essentie is waar de meesten op wachten trouwens. Zelfs in gespecialiseerde vakbladen. Mijn probleem is echter (en ik durf te denken dat van velen) dat ik steeds de drang heb om een eenvoudige analogie dan toch weer complexer te maken. In het beste geval omdat het gewoon juist moet zijn. In het slechtste geval omdat de eenvoudige analogie door de toehoorder wordt geëxtrapoleerd naar situaties waar ze niet meer klopt. En dan moet ik gekke toevoegingen doen aan mijn analogie. Wanneer iemand de muur raakt en uit het spel ligt mogen de anderen de blinddoek even afdoen en een stap verder weg van de muur zetten, de blinddoek weer opzetten en instant hun positie vergeten. (Indien dit idee het ooit haalt kan de Scheire misschien wat assisten versieren die mensen een metertje opschuiven. Dat ware een pak makkelijker.)

Ik spring even van de hak op de tak (het gaat tenslotte over random walks). Ik werk op dit moment aan een manuscript met een waslijst aan auteurs. Pogingen om de tekst te stroomlijnen zijn al meer dan eens op een ‘But this is the backbone of the story’ gestoten. Het is duidelijk een tekst met griezelig veel ruggegraten. Sommige ruggegraten blijken trouwens ook plots te verdwijnen en andere ontstaan uit het niks. Waarmee ik wil zeggen: we hebben het toch o zo lastig om onze wetenschap te vereenvoudigen. Dat wordt denk ik uitdaging nummer 1.

Dus wat nu met die random walk? Wel, ooit sterven alle soorten uit behalve één. En die heeft dan chance gehad. Enfin, dat klopt niet volledig. Immigranten kunnen er voor zorgen dat er toch meerdere soorten blijven bestaan. Dan zijn er meerdere die chance hebben gehad. Enfin, als het echt lang duurt kunnen er ook nieuwe soorten ontstaan.

Die hebben gigantisch veel chance.

 

Eén reactie

  1. Bravo Frederik! Geblindoekte mensen tegen muren laten oplopen, dat ken ik; in Japan heet dat Takeshi’s Castle, en dat is entertainment dat echt iedereen begrijpt! Zelf gebruik ik de gehate (door toenmalig onfitte mij toch) ‘bieptest’ uit de lessen LO uit het middelbaar onderwijs steeds om een ion trap uit te leggen.
    De spontane opkomst en dematerializatie van ruggengraten is een bekend fenomeen. We zijn dan ook allemaal een beetje hyperspecialisten. Daar profiteert zo’n grote paper van, maar het hindert inderdaad ook.
    Hoe dan ook, dat idee met die blindoeken, dat moeten we gewoon doen op de volgende Jonge Academie tweedaagse. En filmen met behulp van time lapse fotografie Dat gaat meteen 2.5 minuut schitterende TV opleveren! Wetenschappers, muren, blauwe ogen, en bloedneuzen: tonight on survival of the luckiest!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *